Kid Ramos / Bob Corritore – Phoenix Blues Sessions Deluxe Reissue Reviews

Blues Bytes
Blues Town (Netherlands)
Concert Monkey (Belgium)
Glide Magazine
Keys And Chords (Netherlands)
Paris Move (France)
Rootstime.be (Belgium)
Sound Guardian (Hungary)
Take Effect

 



Keys And Chords (Netherlands) (October 18, 2020)

Five Stars

Kid Ramos & Bob Corritore’s ‘Phoenix Blues Sessions’ is het tweede deel in Corritore’s opwindende ‘From the Vaults’-serie, met niet-beschikbare en niet eerder uitgebrachte nummers uit zijn enorme master-tape-archieven. Gitarist Kid Ramos en mondharmonicaspeler-producer Bob Corritore werkten van eind jaren negentig tot begin 2000 samen aan enkele studio-opnamesessies in Phoenix. Deze sessies waren opgebouwd rond enkele geweldige vocalisten zoals Henry Gray, Nappy Brown, Big Pete Pearson, Chico Chism, Doctor Fish en Chief Schabuttie Gilliame. Het duo verweeft hun karakteristieke muzikale begeleiding naadloos rond de stijl van elke zanger en de bijhorende toedracht tot elk nummer. De oorspronkelijke uitgave was een benefiet album om Kid te helpen in 2012 tijdens zijn behandeling van het Ewing-sarcoom, een zeldzame vorm van kanker. David ‘The Kid’ Ramos werd geboren in Fullerton, Californië. Hij begon professioneel te performen in 1980 bij The James Harman Band. Na acht jaar zijn snaren te hebben beroert bij Harman, was hij voor een korte tijd dé gitarist bij The Roomful Of Blues. Met zijn solodebuut ‘Two hands One Heart’ was Kid vrijwel meteen succesvol. Nu is dus de (her)uitgave van ‘The Vault Series: Phoenix Blues Sessions’. De nummers werden geëmendeerd, geremasterd en opnieuw geconcipieerd op het album. Er zijn tevens ook wat alternatieve opnamen uit de kluis opgediept. Old-fasion en down-home blues!

Kid Ramos (gitaar) en Chicagoan harp-ace Bob Corritore vonden hun soulmates in een all-stars blues ensemble. Bassist Paul Thomas en Johnny Rapp (gitaar en mandoline) zijn een constante voor de sessieopnamen. Net zoals Chico Chism de hele sectie op de drumstoel zit en zijn stem verleent aan de slowblues ‘Mother In Law Blues’. Nappy Brown mag ‘Aw Shucks Baby’ en het country begeesterde ‘Baby Don’t You Tear My Clothes’ vertolken. Naast Tom Mahon zit ook Chicago blueslegende Henry Gray aan het klavier bij een vijftal songs. Rond Phoenix noemen ze Schabuttie Gilliame liefkozend “The Chief”. Hij woont in een kleine gemeenschap net ten westen van de stad, genaamd Buckeve en speelt regelmatig in Phoenix en rond Californië. The Chief mag zijn voodoo religie uitspreiden in zijn ‘No More Doggin’ en het afsluitende ‘Snakes Crawls At Night’.

– Philip Verhaege





Paris Move (France) (October 22, 2020)



À la tête de son propre club (le Rhythm Room de Phoenix, Arizona), l’harmoniciste Bob Corritore cumule pas moins de 14 albums en tant que leader, mais figure en invité sur 70 autres, et en a produit près d’une trentaine de plus… Inutile de préciser qu’il dispose en conséquence de l’un des carnets d’adresses les mieux achalandés de la scène blues U.S., et qu’à ce titre, il se trouve en mesure de réaliser la plupart des rêves de tout blues aficionado (sauf peut-être la résurrection des grands disparus, mais la liste des vivants lui procure tout de même une marge confortable). Quand son ami David “Kid” Ramos (né le 13 janvier 1959 à Fullerton, Californie) se vit diagnostiquer en 2012 le sarcome d’Ewing (une forme rare de cancer, sans rapport pour autant avec le feuilleton Dallas, même si l’infame J.R. finit par contracter le crabe à son tour), ce brave Bob n’hésita pas une seconde, et publia pour lever les fonds nécessaires au traitement de son ami un recueil d’enregistrements inédits réalisés avec celui-ci. Faut-il résumer ici le CV de ce musicien aussi trapu que surdoué? Guitariste au sein du James Harman band au cours des eighties (puis de William Clarke, Lynwood Slim, Roomful Of Blues et des Fabulous Thunderbirds), Kid Ramos a publié cinq albums solo, et fraie depuis quatre décennies en first league, aux côtés d’autres squales tels que Junior Watson, Mike Morgan, Anson Funderburgh, Duke Robillard et Ronnie Earl. C’est le fruit de ces enregistrements (captés au cours de quatre sessions distinctes, entre la fin des 90’s et le début de ce millénaire) que Corritore réédite à présent dans sa propre série “From The Vaults”. Remixées (et augmentées de quatre inédits), ces plages présentent nos deux compères entourés de six vocalistes alternatifs (depuis le batteur Chico Chism, qui officie avec autorité aux sticks de bout en bout, jusqu’à Nappy Brown, en passant par Big Pete Pearson, Henry Gray, ainsi que les dénommés Dr. Fish et Chief Schabuttie Gilliame). C’est à l’exubérant Nappy Brown qu’il échoit d’ouvrir les festivités, avec un “Aw Shucks Baby” sur lequel l’harmo de Corritore se taille la part du lion, tandis que le pourtant ordinaire “Come On In” voit les six cordes de Ramos étinceler comme celles d’Otis Rush au temps de ses faces Cobra. Sur le “24 Hours” d’Eddie Boyd, le méconnu shouter Dr. Smith fait montre d’un impétueux tempérament à la harangue. Avec un timbre guttural voisin de celui de Bobby “Blue” Bland, le guère mieux connu Chief Schabuttie Gilliame passe son “No More Doggin’” (réminiscent de ce faux cinglé de Chester Burnett) à l’épreuve de la toile émeri qu’il emploie pour gosier. Derrière lui, Corritore et Ramos savonnent la planche, et ce titre s’impose parmi les plus réjouissants de cette collection. Le regretté Henry Gray transpose ensuite le “I Held My Baby Last Night” d’Elmore James dans le registre d’Otis Spann (dont il chaussa sporadiquement les mules auprès de Muddy Waters), et Corritore en profite pour y revisiter en douce Paul Oscher et Walter Horton. Le “Natural Ball” de Big Pete Pearson propose, outre les vocals de ce dernier, le piano alerte de Tom Mahon, et c’est un inédit qui justifierait presque à lui seul l’achat de cette réédition. Chism repasse derrière le micro pour le blues de la belle-mère (“Mother in Law Blues” de Don Robey), où l’on mesure à quel point ce parangon de la West-Coast guitar que demeure Kid Ramos a également su assimiler la geste de grands stylistes chicagoans tels que Luther Johnson ou Sammy Lawhorn. Henry Gray brâme avec aplomb le classique “They Raided The Joint”, dans le même esprit que celui avec lequel Muddy Waters s’appropria jadis le “Caldonia” de Louis Jordan. On demeure plus que jamais chez Morganfield, avec un “Possum In My Tree” où Ramos épouse à s’y méprendre les licks du vieux maître à la slide, tandis que Big Pete Pearson s’y époumone de fureur : nouvelle mention très bien au palmarès! Nappy Brown le relaie au microphone pour une réjouissante (et sautillante) adaptation du “Baby Don’t You Tear My Clothes” de Smokey Hogg, avec un Chico Chism en ragtime beat, avant qu’Henry Gray ne fasse un ultime tour de piste sur son propre “Talkin’ Bout You” (sans rapport avec celui de Chuck Berry, mais réminiscent par contre du “Don’t Lie To Me” de Tampa Red), et que cet agité de Chief Schabuttie Gilliame ne ferme le ban sur son propre “Snakes Crawl At Night”, avec une autre saisissante imitation de Howlin’ Wolf. Si les archives de Bob Corritore comptent d’autres perles de ce calibre, qu’il se dépêche de les (re)publier!

– Patrick Dallongeville



Rootstime.be (Belgium) (October 2020)



David ‘Kid’ Ramos is geboren in Fullerton, CA, als zoon van professionele opera zangers. Wanneer hij in 1980 James Harman ontmoet (zijn “turning point”), stopt hij met op te treden in clubs en op parties en wordt hij professioneel gitarist. Tot 1988 werkt hij samen met Harman en daarna sporadisch met Roomful of Blues (Duke Robillard, Ronnie Earl, Sugar Ray Norcia, Al Basile, Al Copley, Curtis Salgado…). Ramos stopt in die periode om te helpen bij het groot brengen van zijn kinderen (hij verdiende de kost door het leveren van water) en start in 1994 met Lynwood Slim het Big Rhythm Combo. In 1993 vervoegt hij op vraag van Kim Wilson (tot in 2002) The Fabulous Thunderbirds. Tijdens het Edmonton’s Labatt Blues Festival 2005 is Ramos te zien met The Mannish Boys (Finis Tasby, Johnny Dyer, Bobby Jones, Sugaray Rayford, Randy Chortkoff, Big Pete, Kirk Fletcher, Willie J. Campbell, Jimi Bott…) en, met de Los Fabulocos staat hij in 2008 in de studio voor hun titelloos debuut album. In 2009 staat Ramos met Bobby Jones op het podium tijdens het Notodden Blues Festival.

Kid Ramos bracht sinds zijn debuut in 1995 (‘Two Hands One Heart’) bij Black Top & Evidence Records al vier solo albums uit en werkte ondertussen al samen met James Harman, Roomful of Blues, the Big Rhythm Combo, The Fabulous Thunderbirds, The Mannish Boys, Bobby Jones, Los Fabulocos en The 44’s (Kid Ramos, Johnny Maine, Jason Lozano, Jacob Huffman & Mike Hightower). Zijn laatste album “Old School” (2018) verscheen pas zeventien jaar na het album “Greasy Kid Stuff” (2001) want gedurende deze tijd hielp onze geliefde blues rock gitarist en singer-songwriter met de opvoeding van twee tiener zonen én, overwon hij sarcoma (een kwaadaardige kanker tumor van steun- en tussenweefsels of van de weke delen). Dus een zeldzame vorm van kanker waarvan hij de diagnose kreeg in september 2012. Het “Phoenix Blues Sessions” album was dan ook in 2013 een oproep tot actie, daar de opbrengsten van de CD-verkoop, ten goede zou komen aan Kid. Vanaf eind jaren ’90 tot begin jaren ‘2000 werkten Kid Ramos en Bob Corritore werkten samen aan 4 studio-opnamesessies in Phoenix, sessies die werden opgebouwd rond enkele grote vocalisten: Henry Gray, Nappy Brown, Big Pete Pearson en Chief Schabuttie Gilliame. De Kid / Corritore combinatie zou hun karakteristieke muzikale achtergrond naadloos samen brengen rond de stijl van deze vocalisten. We horen dan ook op dit album hartelijke blues gespeeld met een meesterlijke touch met wederom een paar niet voordien uitgegeven nummers. De legendarische bluesdrummer Chico Chism was op elk van deze sessies aanwezig en zingt zelfs in het nummer “Mother in Law Blues”. Henry Gray legt zich hier in 4 songs toe op het vocale werk, en Johnny Rapp zorgde voor geweldig ondersteunend gitaarwerk.



Glide Magazine (November 11, 2020)



Phoenix Blues Sessions features guitarist Kid Ramos and Corritore, who worked together on several studio recording sessions from the late 1990s to the early 2000s. These sessions were built around some great vocalists like Henry Gray, Nappy Brown, Big Pete Pearson, Chico Chism, Doctor Fish, and Chief Schabuttie Gilliame. The duo seamlessly interweaves their classic blues stylistics around each singer. The original release was a benefit album to help Kid in 2012 during his treatment of Ewing’s sarcoma, a rare cancer. David ‘The Kid’ Ramos was born in Fullerton, California. He started performing professionally in 1980 with The James Harman Band. After playing guitar with Harman for eight years, he was in that same chair for The Roomful Of Blues for a short time. Kid was almost immediately successful with his solo debut Two Hands One Heart, from which much was remastered and re-conceived on this album along with some alternative recordings from the archives. The duo enlisted bassist Paul Thomas and string man Johnny Rapp (guitar and mandolin) well as the late drummer/vocalist Chico Chism (“Mother In Law Blues”) as the core band for the recordings. Nappy Brown steps out on “Aw Shucks Baby” and the country inspired “Baby Don’t You Tear My Clothes.” Besides Tom Mahon, Henry Gray is also at the keyboard for five songs. Around Phoenix they affectionately call Schabuttie Gilliame “The Chief”. He lives in a small community just west of town called Buckeve and plays regularly in Phoenix and around California. The Chief holds sway on his “No More Doggin’” and the closing “Snakes Crawls At Night.” Among them all, his voice and that of Dr. Fish on “24 Hours” are “must hear” tracks.

– Jim Hynes



Sound Guardian (Hungary) (November 13, 2020)



Drugi album iz serije “From The Vaults” Boba Corritorea koji ću vam predstaviti ima svoj “street date” upravo danas, 13. studenoga. Ovaj put to je album koji nam sjajno opisuje kako su surađivali izvrsni gitarist Kid Ramos i Bob Corritore. Razdoblje je dugo i proteže se kroz cijelo desetljeće. U tom razdoblju Kid Ramos i Bob Corritore surađivali su na četiri snažna studijska snimanja u Phoenixu od kraja 1990-ih do početka 2000-ih, a sada je pred nama, ‘ajmo to tako kazati, dorađeno i pripremljeno izdanje.

U izvornom izdanju “Phoenix Blues Sessions” objavljen je u ograničenoj nakladi i sva zarada bila je namijenjena isključivo za medicinske tretmane Kida Ramosa. VizzTone Label Group sada su ovo izdanje dodatno posložili i uredili za komercijalno tržište.

Izdanje nam donosi neke od najuvjerljivih izvedbi gostujućih glazbenika čiju postavu čine: Henry Grayja, Nappy Browna, Big Pete Pearsona, Chief Schubuttie’ Gilliame, Dr. Fish i Chico Chisma. Uz pomoć pratećih glazbenika Kid i Bob sjajno ispisuju što istinski glazbenici rade kada sviraju na studijskim sessionima. Da, nikako ne smijem zaboraviti istaknuti sudjelovanje još jednog izvrsnog blues gitarista, Johnnyja Rappa, koji svira u svim pjesmama i to čini tako dobro da svako malo slušatelja puca ona “blue vibra” od koje istinski poklonici bluesa ostaju jednostavno oduzeti, bez teksta.

Nema tu nikakvih diktata, nema tu niti jedne primisli o bilo kakvim pritiscima, o bilo kakvim “vi morate”, ne, doista oni ništa ne moraju, oni su tu samo da sviraju i da uživaju u tome na koji i kakav način izvode tu glazbu koju toliko vole. A što nama preostaje osim da se opustimo i uživamo u “first class old school bluesu” .

Ova ekipa toliko iskreno i nadahnuto izvodi svoju glazbu da se to oseća iz doista svake note. Naravno, Bob nas ponovno časti s pjesmama koje su u njegovoj arhivi i koje nam putem serije “From the Vaults” jednostavno otkrivaju ranije nedostupne i neobjavljene bisere, koji itekako snažno djeluju na glazbena bića svih nas koji volimo ovaj glazbeni stil. Ovoj put Bob je istražio i iskopao četiri spektakularne do sada neobjavljene pjesme. Što reći osim: hvala ti, Bob, na svemu, a posebno na ovome što nam tako nesebično daješ!

PREPORUKA:
Ukoliko niste ulovili prvo izdanje, sada je prilika koju ne smijete propustiti. “Phoenix Blues Sessions” je drugi po redu iz dojmljive serije “From the Vaults” Boba Corritorea.

Jednostavno on mora postati, ako već nije, dio kolekcije svakog imalo ozbiljnijeg poklonika bluesa.



Concert Monkey (Belgium) (November 13, 2020)



‘Phoenix Blues Sessions’ van Kid Ramos & Bob Corritore is de tweede release uit de ‘From The Vault Series’ van Bob Corritore. Bob Corritore is een Amerikaanse mondharmonicaspeler die op 27 september 1956 in Chicago werd geboren. Zijn leven veranderde voorgoed wanneer hij op twaalfjarige leeftijd voor het eerst Muddy Waters hoorde op de radio. In minder dan één jaar leerde hij mondharmonica spelen. Bob zocht contact met de grote harpspelers, zoals Big Walter Horton, Little Mack Simmons, Louis Myers, Junior Wells, Big John Wrencher en Carey Bell. Van hen kreeg hij veel mondharmonica tips en aanmoedigingen. In 1981 verhuisde Bob naar Phoenix, Arizona, waar hij in 1986 begon samen te werken met voormalig Howlin’ Wolf drummer Chico Chism. Die samenwerking duurde twintig jaar, tot Chico in 2007 overleed. In 1991 opende Bob de inmiddels beroemde blues & roots club, The Rhythm Room. In 1999 bracht Bob zijn debuutalbum ‘All-Star Blues Sessions’ uit. In 2005 bracht Bob de Rhythm Room All-Stars, met Big Pete Pearson, naar het Marco Fiume Blues Passions Festival in Italië. Hierdoor kwam er heel wat Europese interesse voor het vurig mondharmonica spel van Bob Corritore. In 2007 ontving Bob een ‘Keeping The Blues Alive’ Award van de Blues Foundation. In datzelfde jaar werd ‘Travelin’ The Dirt Road’, een samenwerking met Dave Riley, genomineerd voor een Blues Music Award. In 2011 won het album ‘Harmonica Blues’ van Bob Corritore & Friends een Blues Music Award voor Best Historical Blues Release. In 2013 werd ‘Ain’t Nothing You Can Do’, de schitterende samenwerking met John Primer, gekozen tot Best Blues Album Of 2013 door het Duitse Blues News Magazine. Een jaar later kreeg Corritore ook een Blues 411 Jimi Award voor Beste Mondharmonicaspeler. In mei van dit jaar verscheen ‘The Gypsy Woman Told Me’, de derde samenwerking tussen Bob Corritore en John Primer.

Kid Ramos werd geboren op 13 januari 1959 in Fullerton, CA en is een Amerikaanse blues/bluesrock gitarist, zanger en songwriter. Zijn ouders waren beiden professionele operazangers. Toen zijn vader het leven on the road moe was, vestigde hij zich met zijn gezin in Anaheim, waar hij een benzinestation kocht. Van een passerende klant kocht hij een elektrische gitaar en versterker voor zijn toen achtjarige zoon Kid. In zijn tienerjaren speelde Kid Ramos regelmatig op feestjes en in lokale nachtclubs. In 1980 werd Kid Ramos gitarist bij James Harman. In 1988 ging hij weg bij James en werd hij een tijdje lid van The Roomful Of Blues. Even later zette Kid zijn muzikale carrière on hold, om zich aan zijn gezin te wijden, hij zocht en vond een job als waterbezorger. In 1993 ging Ramos bij The Fabulous Thunderbirds spelen en in 1994 vormde Kid samen met Lynwood Slim het Big Rhythm Combo. Een jaar later, in 1995 verscheen Kid Ramos debuutalbum ‘Two Hands, One Heart’. In 2001 verscheen het vierde album ‘Greasy Kid Stuff’ en daarna werd het weer wat stil rond de solo carrière van Kid Ramos. Hij bleef wel regelmatig optreden bij The Fabulous Thunderbirds. In 2005 verscheen Kid met The Mannish Boys op het Labatt Blues Festival in Edmonton. Later richtte hij ook het roots kwartet Los Fabulocos op en bracht met hen in 2008 een album uit. In 2012 werd bij Kid Ramos een zeldzame vorm van kanker vastgesteld. Op zeven maart 2014 ontving Kid Ramos de Orange County Music Awards Lifetime Archievement Award. Op dit evenement kondigde Kid aan dat hij de kanker overwonnen had. Op zestien maart 2018 verscheen dan na zeventien jaar eindelijk het vijfde solo album van Kid Ramos en dat kreeg als titel ‘Old School’. De dertien songs songs op het album zijn een mix van eigen songs en covers. In het voorjaar van dit jaar verscheen het album ‘You Ain’t Done’ van The Proven Ones, een band waar naast Kid Ramos ook nog Anthony Geraci, Willie J. Campbell, Jimi Bott en Brian Templeton deel van uitmaken.

‘Phoenix Blues Sessions’ is de tweede release in de ‘From The Vault Series’ bij Vizztone Label Group. ‘From The Vault Series’ zijn historische blues opnames uit het archief van Bob Corritore. Tussen de late jaren negentig en de beginjaren van 2000 werkten Kid Ramos en Bob Corritore samen aan vier krachtige studio opnamesessies in Phoenix. Deze sessies werden gebouwd rond een aantal grote vocalisten, zoals Henry Gray, Nappy Brown, Big Pete Pearson en Chief Schabuttie Gilliame. Uit deze vier sessies werden twaalf songs gekozen voor dit nieuwe album. Het album opent met de vrolijke, swingende bluesshuffle ‘Aw Shucks Baby’, waarbij je moeilijk kan blijven stil staan. Dit aantrekkelijke ritme nodigt je gewoon uit om te bewegen en te dansen. Henry Gray zorgt voor het uitstekende pianowerk en Mario Moreno zorgt met zijn knappe pulserende baslijn voor een heerlijke groove. Nappy Brown weet het nummer op een heel knappe wijze te zingen en Bob Corritore strooit het gehele nummer kwistig rond met pittige en heerlijke mondharmonica riffs en met een prachtige solo zet hij zelf de kers op zijn instrumentale prestatie. Het ritme vertraagt een beetje en Henry Gray neemt de micro over van Nappy Brown in ‘Come On In’. Kid Ramos is het gehele nummer uitstekend en uitdrukkelijk aanwezig. Hij kleurt de sound van ‘Come On In’ met heerlijke gitaar riffs en met een erg knappe solo. Dr. Fish zingt met erg veel gevoel en emotie de meeslepende slowblues ’24 Hours’, een cover van Eddie Boyd. Pianist Tom Mahon kruidt deze slowblues met erg fijne en subtiele piano riffjes. Gitarist Kid Ramos en mondharmonicaspeler Bob Corritore eisen allebei een hoofdrol op en etaleren uitgebreid hun instrumentale virtuositeit. Knappe song.

Met zijn doorleefde en rokerige stem zingt Chief Schabuttie Gilliame ‘No More Doggin”. Het is een song die Chief zelf schreef. Met zijn pompend mondharmonicaspel stuwt Bob Corritore het nummer vooruit en net als in het voorgaande ’24 hours’ laat pianist Tom Mahon ons genieten van zijn uitstekend vingerwerk op zijn pianotoetsen. De Elmore James klassieker ‘I Held My Baby Last Night’ wordt hier gezongen door Henry Gray, die ook de piano voor zijn rekening neemt. Gray zingt deze Chicago getinte liefdesballade met veel gevoel en passie en het blaas en zuigwerk van Bob Corritore op zijn mondharmonica is weer van een hoog niveau. Acht van de twaalf nummers op dit album, werden al eerder uitgebracht. ‘Natural Ball’ dat in deze versie nog nooit eerder op CD of vinyl verscheen, is één van de vier uitzonderingen. Deze vier songs maken dit album voor de fans en de verzamelaars natuurlijk heel interessant. Met zanger Big Pete Pearson komt er weer een andere stem aan de beurt in deze erg dansbare ‘Natural Ball’. De gruizige mondharmonica klanken van Bob Corritore beheersen de sound van ‘Natural Ball’ en ze staan in fel contrast met de heldere en fijne pianoklanken van Tom Mahon. Chico Chism die het slagwerk op het gehele album voor zijn rekening neemt, laat horen dat hij ook over een goede stem beschikt in de piano gedreven bluesballade ‘Mother In Law Blues’. Gitarist Kid Ramos en mondharmonicaspeler kleuren de sound van dit trage nummer met erg fijn en ingetogen snarenwerk en opwindend harpwerk. De Chicago slowblues ‘Possum In My Tree’ wordt met veel passie en emotie gezongen door Big Pete Pearson. Hij legt zijn hele hart en ziel in deze song. Hetzelfde kan gezegd worden van het splijtende gitaarwerk dat Kid Ramos uit zijn sixstring weet te halen.

‘Baby Don’t You Tear My Clothes’ is een vloeiend countryblues nummer dat Nappy Brown met een heel zoete stem weet te brengen. Het piano gedreven ‘Talkin’ About You’ is een uitbundige en swingende bluessong met een heel enthousiaste Henry Gray op zang en piano. De dansers onder ons zullen naar de dansvloer gezogen worden. Met zijn pompende mondharmonica riffs stuwt Bob Corritore het swingende nummer vooruit. Chief Schabuttie Gilliame sluit dit album af met het zelf geschreven ‘Snakes Crawls At Night’. De zang van Chief Schabuttie Gilliame lijkt op een goede imitatie van de grote John Lee Hooker. Bob Corritore is het gehele nummer uitstekend aanwezig met zijn felle en gruizige mondharmonica riffs en Tom Mahon fleurt het nummer op met zijn kloppende pianospel. ‘Phoenix Blues Sessions’, de tweede release van ‘From The Vault Series’, is net als de eerste release ‘Travelin’ The Dirt Road’ een schitterend blues album. Met gitarist Kid Ramos en mondharmonicaspeler Bob Corritore heeft het album twee uitmuntende frontmannen. Bovendien hebben die zich weten te omringen door fantastische muzikanten. Met ‘Come On In’, ’24 Hours’, ‘Naturall Ball’ en ‘Mother In Law Blues’ bevat dit album vier nummers uit de sessies van Bob Corritore en Kid Ramos, die nog nooit eerder op album gezet zijn en dat maakt ‘Phoenix Blues Sessions’ van Kid Ramos & Bob Corritore nog interessanter voor de fans en de verzamelaars.

– Walter Vanheuckelom


Take Effect (November 22, 2020)



In the late ‘90s and early 2000’s, guitarist Kid Ramos and harmonica legend Bob Corritore collaborated on 4 sessions in Phoenix with some heavy hitters in the areas of blues rock on hand. Originally released in 2012 as a benefit CD for the cancer treatment Ramos was undergoing, this version of Phoenix Blues Sessions comes with 4 unreleased tracks that Corritore discovered in the vaults.

“Aw Shucks Baby” stars the album with Ramos and Corritore’s guitar and harmonica interacting with plenty of rhythmic blues, as Nappy Brown’s soulful vocals guide the upbeat opener, and “Come On In” follows with Henry Gray taking up vocal duties as spirited guitar work and playful drumming from Chico Chism make an impression.

In the middle, “Natural Ball”, a previously unissued take, recruits Big Pete Pearson’s pipes as Tom Mahon’s piano prowess complement Corritore’s harmonica acrobatics, while “Mother In Law Blues” burns slower, where Chico Chism’s expressive singing is aligned with cautious, gritty musicianship.

Closer to the end, “Baby Don’t You Tear My Clothes” offers a frisky shuffling, as Nappy Brown’s 2nd vocal contributions amid the stylish rhythm will get your body moving, and “Snakes Crawl At Night” exits the listen with a busy display of raw. bluesy power as Chief Schabuttie Gilliame’s gruff vocals and Ramos’ incredible guitar work really defines the atmosphere.

Thankfully, Ramos fully recovered from his cancer, and let’s hope that him and Corritore continue to play together as their dynamic chemistry produces some of the best modern blues you’ll hear anywhere. (Rated 9 out of 10)

– Tom Haugen


Blues Bytes (November 2020)



Kid Ramos & Bob Corritore (backing various vocalists) – Phoenix Blues Sessions. Re-released and many previously unreleased bonus tracks from the late 1990s and early 2000s. Kid Ramos, the fabulous blues guitarist usually associated with the west coast, is on every track.

We especially like and appreciate the Nappy Brown feature, for example, “Baby Don’t You Tear My Clothes.” Credit must be given to harmonica man and producer Corritore for achieving excellent and authentic blues, in the traditional sense all around, from the studio audio to the getting the highest inspiration out of his front folks. Many of these veterans are late greats, or surviving elder statesmen of the blues who could often use a little encouragement and inspiration for the right energy.

Up next to other new blues releases of today, BC discs like this sparkle in comparison. A challenge of not being a front person or vocalist is how to well integrate into every track, which the harmonica man does very well. Other musicians and vocalists from among the many include: Chico Chism, Henry Gray, Chief Schabuttie Gilliame, Big Pete Pearson, Dr. Fish, Johnny Kapp, Paul Thomas and Mario Moreno.

— Tom Coulsona


Blues Town (Netherlands) (November 2020)



De samenwerking van Bob Corritore met Kid Ramos brengt ons een stuk Westwaarts voor een album vol met onversneden Texas Blues. Het duo maakte samen vier albums rond de eeuwwisseling, doch dit album is een heruitgave van de benefiet-cd die zij in 2012 uitbrachten om Ramos financieel te steunen in zijn strijd tegen kanker.

De oorspronkelijke plaat werd aangevuld met vier extra tracks. Ramos verloochent zijn jaren in de Fabulous Thunderbirds niet en strooit zoals gewoonlijk kwistig met puntige solootjes.

De heren rekruteerden een aantal gerenommeerde vocalisten, waaronder Henry Gray en Nappy Brown, hetgeen ervoor zorgt dat ieder nummer een heel eigen sfeer krijgt.

– Bert van Kessel