Bob Margolin & Bob Corritore – So Far Reviews

Reviews from these publications are listed below in chronological order. Scroll to see all reviews.

Blues Blast Magazine
Bluestown Music (Netherlands)
Concert Monkey (Belgium)
Making A Scene
Take Effect


Making A Scene (June 6, 2022)

Bob Margolin vocals and guitar, and Bob Corritore harmonica are both previous Blues Music Award winners. Corritore who holds eight nominations overall, won a BMA for “Historical Album of the Year” in 2011. Bob Margolin has 13 nominations overall and has won five which is an impressive percentage. Margolin has won for “Guitarist of the Year”, “Album of the Year”, and “Traditional Blues Male Artist”.

Special guest Jimmy Vivino has one nomination. A song he co-wrote with John Hahn called “It Makes No Difference”. The song is sung by Vivino who sounds exactly like Rick Danko of the band who sang on the original. Vivino also plays guitar on a Bob Margolin original “Running Through High Water”.

Other Margolin originals are equally impressive including “Steady Rollin’ On”, “Outrage and Inrage” loosely based on Robert Johnson’s “Terraplane Blues”, “Now & Then”, “One Hundred Years Later”, “Blessings and Blues” and others. Margolin also contributes the instrumental “Salt River Stomp” written by Corritore. Covers include Muddy Waters’ “I Wanna Go Home” and Sonny Boy Williamson’s “My Little Machine”.

It just doesn’t get any better than this. Both Margolin and Corritore are fabulous

– Richard L’Hommedieu


Bluestown Music (Netherlands) (June 11, 2022)

Twee mannen die beide ruimschoots hun sporen verdiend hebben in de blueswereld komen samen voor een akoestisch project dat zowel stokoud als kraakvers aanvoelt.

Het was een willekeurige avond in 1974 toen een jonge Bob Corritore getuige was van een optreden van Muddy Waters en diens band op zijn high school, met Bob Margolin in de gelederen. Dat dit uiteindelijk het begin bleek van een jarenlange vriendschap was op dat moment natuurlijk niet te voorspellen maar nu, decennia later, voelt deze gezamenlijke plaat wel als een logisch gevolg.

Dertien nummers werden er voor het ‘So Far’ album geselecteerd waarvan er zeven nieuw uit de pen van Margolin zijn gekomen en een instrumentaal nummer door Corritore werd aangeleverd. Op alle tracks zijn de twee heren te horen maar op It Makes No Diffrence en  Running Through High Water worden ze ondersteund door Jimmy Vivino, iemand die jaren de bandleider was in de Amerikaanse “Late Night Talkshow Conan”.

Het is drie kwartier van ouderwetse blues , geen drums /toetsen/bass enzovoorts maar een akoestische minimale aanpak. Steady Rollin’ On trapt het album af en geeft een prima voorproef van wat er ons te wachten staat. Een album dat bol staat van ervaring in het samenspelen en inspelen op elkaar.

Het tempo is in sommige nummers zo ingezet dat Margolin alle ruimte krijgt om zijn tonen maximaal uit te rekken en echt dat gevoel te creëren dat er op de veranda van een ranch in het diepe zuiden gespeeld wordt. Corritore danst er vakkundig en broeierig omheen met zijn harmonica en laat andermaal horen waarom hij tot de absolute top behoort.  

Dat met de door de mannen opgedane ervaring ook de productie /mix van ‘So Far’ meer dan uitstekend verzorgd is mag een understatement heten, alle subtiele elementen in het spel vinden hun weg door de speakers.

Blessings and Blues was net zo goed een passende titel geweest voor deze plaat want dat de heren de blues gevonden hebben is zeker een “Blessing”.

– Jan Wolf


Concert Monkey (Belgium) (June 17, 2022)

De Amerikaanse blues gitarist Bob Margolin werd op 9 mei 1949 geboren in Brookline, Massachusetts. Momenteel is hij gevestigd in Boston. Geïnspireerd door Chuck Berry, begon Bob op vijftienjarige leeftijd gitaar te spelen. Hij begon ook onmiddellijk op te treden met lokale rock en blues bands. In 1973 vroeg Muddy Waters of Bob geen gitarist wou worden in zijn band. Met Muddy zijn band tourde Bob de hele wereld rond en kreeg hij de kans om te jammen met heel wat grote blues en rock muzikanten. In 1980 verliet Bob The Muddy Waters Band om zijn eigen band op te richten. Hij verhuisde naar Washington, DC, vervolgens naar Blacksburg, Virginia om uiteindelijk in 1989 te stranden in North Carolina. In de jaren tachtig had Bob de handen vol met optreden, hij speelde zoveel dat hij zelfs geen behoefte had om een album op te nemen. Door de grote veranderingen in de bluesscène tijdens het einde van de jaren tachtig realiseerde Bob dat hij toch een album moest opnemen. In 1989 nam hij zijn eerste soloalbum ‘The Old School’ op voor Powerhouse Records. In 1991 volgde ‘Chicago Blues’. In 1993 tekende Margolin bij Alligator Records en tegelijkertijd tekende hij bij het bookingskantoor Piemonte Talent In Charlotte, NY. Zijn derde album ‘Down In The Alley’ uit 1993 bij Alligator Records en de inzet van het bookingskantoor bracht Bob weer in contact met het Internationale bluespubliek. In 1994 was hij veel op tournee en speelde hij op heel wat blues festivals. Met The Muddy Waters Tribute Band, met muzikanten die in Bob’s tijd bij Muddy’s band speelden, deed hij een nationale tournee met B.B King, Dr John, en Little Feat. Het album ‘You Going To Miss Me, A Tribute To Muddy Waters’ werd in 1996 genomineerd voor een Grammy Award. Margolin verscheen op het Kennedy Center Tribute To Muddy Waters in 1997, waarbij ook  Buddy Guy, Koko Taylor, John Hiatt, G.E. Smith, Peter Wolf, Nick Gravenites, Keb’ Mo’, Big Bill Morganfield, Robert Lockwood, Jr., Charlie Musselwhite, Barry Goldberg en Johnnie Johnson aanwezig waren. De DVD ‘A Tribute To Muddy Waters, King Of The Blues’, werd een jaar later uitgebracht. In 2007 was Margolin één van de oprichters van de VizzTone Label Group. Op dat label bracht Bob in 2007 het album ‘In North Carolina’ en in 2012 het album ‘Blues Around The World’uit, dit laatste album was een samenwerking met Mike Sponza. In 2016 won Bob twee Blues Blast Magazine Awards, één als Beste Mannelijke Blues Artiest en één voor Best Traditional Blues Album voor zijn album ‘My Road’ uit. In 2013 werd Bob genomineerd voor The Blues Foundation’s Blues Music Award voor Traditional Male Blues Artist. Hij won in 2005 en 2008 een Blues Music Award als beste gitarist. In 2018 verscheen er een titelloos album. In 2019 volgde een akoestisch album en dit album werd in 2020 bij zowel de Blues Music Awards als bij Blues Blast Magazine verkozen tot Best Acoustic Album Of The Year. In oktober 2020 bracht Bob Margolin een akoestische EP uit met zes nummers. Het kreeg als titel ‘Star Of Stage And Screens’ en het handelt over de problemen en isolatie vanwege de Covid 19 pandemie, maar ook over de nieuwe uitdagingen waar we allemaal voor staan, eenmaal de Covid 19 pandemie achter de rug is.

 Bob Corritore is een Amerikaans mondharmonicaspeler, die op 27 september 1956 in Chicago werd geboren. Zijn leven veranderde voorgoed wanneer hij op twaalfjarige leeftijd voor het eerst Muddy Waters hoorde op de radio. In minder dan één jaar leerde hij mondharmonica spelen. Bob zocht contact met de grote harpspelers, zoals Big Walter Horton, Little Mack Simmons, Louis Myers, Junior Wells, Big John Wrencher en Carey Bell. Van hen kreeg hij veel mondharmonica tips en aanmoedigingen. In 1981 verhuisde Bob naar Phoenix, Arizona, waar hij in 1986 begon samen te werken met voormalig Howlin’ Wolf drummer Chico Chism. Die samenwerking duurde twintig jaar, tot Chico in 2007 overleed. In 1991 opende Bob de inmiddels beroemde blues & roots club, The Rhythm Room en in 1999 bracht hij zijn debuutalbum ‘All-Star Blues Sessions’ uit. In 2005 bracht Bob de Rhythm Room All-Stars, met Big Pete Pearson, naar het Marco Fiume Blues Passions Festival in Italië. Hierdoor kwam er heel wat Europese interesse voor het vurig mondharmonica spel van Bob Corritore. In 2007 ontving Bob een Keeping The Blues Alive Award van de Blues Foundation. In datzelfde jaar werd ‘Travelin’ The Dirt Road’, een samenwerking met Dave Riley, genomineerd voor een Blues Music Award. In 2011 won het album ‘Harmonica Blues’ van Bob Corritore & Friends een Blues Music Award voor Best Historical Blues Release. In 2013 werd ‘Ain’t Nothing You Can Do’, de schitterende samenwerking met John Primer, gekozen tot Best Blues Album Of 2013 door het Duitse Blues News Magazine. Een jaar later kreeg Corritore ook een Blues 411 Jimi Award als Beste Mondharmonicaspeler. In mei 2020 verscheen ‘The Gypsy Woman Told Me’, de derde samenwerking tussen Bob Corritore en John Primer. In het najaar van 2020 verschenen nog drie albums van Bob Corritore in de reeks ‘From The Vault Series’. Ook op zijn album ‘Spider In My Stew’ uit 2021 nodigde Bob Corritore weer een hele reeks gasten uit. Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buch, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main, Jimi Smith en Adrianna Marie zijn er een paar van. In de reeks Bob Corritore’s ‘From The Vaults’ verscheen op 18 februari 2022 ‘Tell Me ‘Bout It’ van Louisiana Red en Bob Corritore en op 4 maart 2022  ‘Down Home Blues Revue’ van Bob Corritore & Friends.

Bob Margolin en Bob Corritore hebben de handen in elkaar geslagen voor het album ‘So Far’, waarop dertien akoestische blues songs staan. Bob Margolin schreef zeven nummers en Bob Corritore schreef er één. De andere vijf zijn covers. Jimmy Vivino komt het duo vergezellen op twee nummers. Het album opent met ‘Steady Rollin’ On’, waarin het duo herinneringen ophaalt aan vroeger. Het zet ook de toon voor de rest van het album, namelijk blues met alleen de gitaar en de stem van Margolin en de mondharmonica van Corritore. Er zijn twee uitzonderingen en de eerste is het meer dan vier minutendurende ‘Running Through Water’, waarin Jimmy Vivino voor de tweede akoestische gitaar zorgt. In dit vloeiende nummer schittert Bob Corritore op de mondharmonica. In het sombere ‘It Makes No difference’, dat geschreven werd door Robbie Robertson en dat als eerste werd opgenomen door de legendarische formatie The Band, horen we de klaagstemmen van Margolin en Jimmy Vivino. Margolin en Corritore zien de toekomst niet rooskleurig tegemoet, want in ‘Outrage And Inrage’ zingt Margolin over de moeilijke tijd waarin we momenteel leven en de nog moeilijker jaren die gaan komen. Margolin levert hier knap slidewerk af. ‘Now And Then’ is een vloeiend uptempo nummer, waarin Margolin terugkijkt op het goede leven dat hij gehad heeft. Instrumentaal voelt en vult het duo elkaar erg goed aan. Er klinkt veel verdriet en pijn in de stem van Margolin als hij ‘Broken Heart’ zingt. Het is een nummer over liefdesverdriet, dat in 1953 geschreven werd door Minnie Douglas, die beter bekend is onder haar artiestennaam Memphis Minnie.

Het enige nummer dat Bob Corritore voor dit album schreef is het instrumentale ‘Salt River Stomp’, waarin Corritore andermaal zijn grote klasse op mondharmonica etaleert. Het uitstekende ‘One Hundred Years Later’ is zeker één van de hoogtepunten van dit album. Het prachtige vingerwerk van Margolin op de akoestische gitaar en het begeleidende mondharmonicawerk van Corritore zijn hier meer dan voldoende om de stem van Margolin te begeleiden. ‘Broken Heart’ de tweede cover op dit album verscheen voor het eerst in 1953 en ook de derde cover ‘Red Hot Kisses’ van Sonny Boy Williamson verscheen in 1953 voor het eerst op plaat. Corritore en Margolin hun versie is trager en er is meer tragiek in het vocale gedeelte.  ‘What If?’ is andermaal een nummer dat laat horen hoe beide muzikanten samenspelen en inspelen op elkaar. In ‘Blessings And Blues’ demonstreert Margolin nogmaals zijn klasse met de bottleneck. Ook in de Muddy Waters cover ‘I Wanna Go Home’ overdrijft Bob Margolin in het gezongen gedeelte en dat komt het nummer niet ten goede. Het album wordt afgesloten met een knappe versie van de Sonny Boy Williamson cover ‘My Little Machine’.  De fans van akoestische blues en van de mondharmonica zullen in jun nopjes zijn met het album ‘So Far’ van Bob Margolin And Bob Corritore. Twee bluesmannen die hun sporen in de blues muziek al lang verdiend hebben. (7,5/10)

– Walter Vanheuckelom


Blues Blast Magazine (August 19, 2022)

Two of the deepest dyed-in-the-wool traditionalists in the blues, longtime friends Bob Margolin and Bob Corritore have been sharing stages together since the ‘80s and recorded tracks together on occasional compilation. But they join forces for a full-length CD for the first time ever on this set, which was done the old-fashioned way – acoustic and unamplified.

The duo met for the first time in 1974 when Margolin was in the midst of a seven-year run as the second guitarist in Muddy Waters’ band and they appeared at Corritore’s high school in suburban Chicago. Sharing similar musical sensibilities, they’ve worked together frequently since the harp player turned pro, most often at The Rhythm Room, the club that Bob C.’s been running in Phoenix, Ariz., since relocating West in the early ‘90s.

A Boston native who now calls North Carolina home, Margolin handles all the vocals and works magic on his trusty 1935 parlor guitar throughout backed by Corritore delivering the rich, full-bodied runs on diatonic that are his bread-and-butter. Their only assistance comes from a special guest: former Conan band leader and Tonight Show bandmate Jimmy Vivino who sits in on six-string on one cut and vocals on another.

Bob M. penned seven of the 13 tunes and also mixed and mastered this one with Bob C. contributing an original instrumental. The remaining five covers include four personal-favorite tunes culled from ‘40s and ‘50s Windy City blues along with Robbie Robertson’s “It Makes No Difference,” a number that has special appeal for the guitarist because after first playing it with The Band and Muddy during The Last Waltz concert in 1976 and then again with its vocalist, Rick Danko, in Finland a decade later.

“Steady Rollin’ On,” which opens the action, is an unhurried pleaser in which Margolin plays off his longtime nickname as he describes about searching out “the right or wrong” in his travels and reminisces about “songs and memories about generations long gone…” and noting “it’s too late to die young.” Vivino joins the action on guitar and the pace quickens noticeably for “Running Through High Water,” a percussive number that recounts awakening from a snooze and experiencing a nightmare so vivid that – like the title infers – it felt impossible to escape.

The music brightens a little for the somber “It Makes No Difference,” which compares never-ending troubles with being caught in a steady downpour. Bob C. works the high end of the reeds for this one with Jimmy lending his voice to double Bob M. on the chorus. Muddy’s lessons come through Margolin’s slide work on “Outrage and Inrage,” a complaint about tough times getting even tougher, before the uptempo “Now and Then,” a celebration of surviving a life well-lived that’s deeply imbued with the feel of the golden age of Chicago Blues.

The duo breathe new life into Memphis Minnie’s familiar “Broken Heart,” a tune she first recorded with Little Son Joe for Checker in 1953, before Corritore takes center stage and rips and runs through his self-penned instrumental, “Salt River Stomp,” giving his reeds an impressive workout. It gives way to “One Hundred Hearts Later,” which describes a meeting between a man who’s offered his soul to his lady but realizes it’s the last time they’ll be together because all she wants out of life is fun.

The Bobs continue describing unrequited romance by covering “Red Hot Kisses” — penned by Trumpet Records owner Lillian McMurry and a hit for Sonny Boy Williamson II in 1959 – next, which honors the memory of a first smooch with a woman who possesses “a cold, cold heart.” The memories continue in “What If?,” which finds Margolin speculating about how the way his life might have turned out as he recounts tripping on stairs at age 19 and cutting his hand badly on broken glass. Despite the injury – and stitches that followed, he insisted on playing a gig that night and 50 years more.

One more original, “Blessings and Blues,” expresses the desire to trade some of the best times the singer has enjoyed for better times now before two more familiar covers — Muddy’s “I Wanna Go Home” and Sonny Boy Williamson I’s “My Little Machine” – bring the disc to a successful close.

A pyrotechnic-free pleaser that will hit the right chord for anyone yearning for the good old days!


Take Effect (October 28, 2022)

8/10

The blues heroes Bob Margolin and Bob Corritore collaborate for this first acoustic duo album, and they’ve brought along Jimmy Vivino for the intimate and personal tunes that stem from decades of friendship.

“Steady Rollin’ On” starts the listen with spirited harmonica and bluesy guitars as Margolin’s inimitable pipes guide the Americana influenced climate, and “Running Through High Water” follows with Vivino’s distinct guitar playing complementing the southern influenced demeanor of the soulful setting.

Vivino lends his vocals on the reflective and poetic “It Makes No Difference”, while “Salt Water Stomp” showcases Corritore’s harmonica acrobatics amid Margolin’s playful yet sophisticated guitar playing in the vocal-less landscape.

Moving towards the end, “Red Hot Kisses” brings both power and melody into the stirring blues, and “Little Machine” exits the listen with rhythm and grit as Margolin’s rugged yet inviting pipes match Corritore’s harmonica with a timeless raw energy.

Bob M contributes 7 new songs here, and Bob C offers 1 original instrumental. Toss in some covers of their favorites, and you’ve got an essential listen for those with an ear for unplugged blues.

Travels well with: Bob MargolinStar Of Stage And Screens; Bob Corritore & FriendsSpider In My Stew