Bob Corritore & Friends – Spider In My Stew Reviews

Radio Nova (Italy) (April 10, 2021)

Esattamente il 06.02.2021 sulle pagine di questa rivista, abbiamo pubblicato un’intervista che ci ha rilasciato Bob Corritore. Durante il corso della nostra chiacchierata Bob ci ha comunicato che aveva finito un nuovo album e che sarebbe uscito verso la metà di Maggio. Esattamente il 14.05.2021. Bene!! Noi quel disco l’abbiamo ascoltato in anteprima ed oggi ne anticiperemo alcuni contenuti. L’album si intitola Spider in my stew, da un vecchio brano scritto da Willie Dixon nel 1973 per Buster Benton. Le cromache di quel periodo raccontano che il successo vero arrivò quando ne fece una sua versione Magic Slim.

Bob Corritore èun affermato personaggio, grazie ai numerosi ruoli che ricopre nel movimento Blues. Band leader, proprietario di un club, produttore discografico e conduttore di programmi radiofonici. Ma principalmente è un grande suonatore di armonica. Agli inizi della sua carriera cominciò a seguire noti suonatori di arpa come Big Walter Horton, Little Mack Simmons, LouisMyers, Junior Wells ed altri. Da loro ha ricevuto ottimi consigli ed incoraggiamenti a non mollare ed andare avanti. Sempre riconoscente, negli ultimi anni ha dato lustro alla musica della Wind City con i suoi lavori e le sue esibizioni. Spider in my stew è il seguito di altri progetti precedenti che Bob ha realizzato insieme ai suoi colleghi-amiciormai dei veri cult del genere. Musicisti di livello e principalmente legati al Chicago Blues. In questo progetto ,solo per citarne alcuni, abbiamo Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buck, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main , Jimi “Primetime” Smith, Adrianna Marie, LA Jones, Fred Kaplan, Doug James e molti altri. Il disco è molto gradevole , traspare in maniera evidente l’ottimo lavoro fatto sul suono, voci e masteriing finale. La sua apparente semplicità mette a nudo la bravura di tutti gli ospiti che hanno collaborato a questo progetto. Sembra di ascoltare una Band che suona insieme da sempre. Voci incredibili, musicisti con gli attributi, canzoni memorabili, esibizioni appassionate e la squisita armonica di Bob Corritore. E poi la perfetta fusione tra le capacità dei singoli elementi non ha mai un minimo cedimento. Mama Talk to your Daugheter è uno standard scritto a suo tempo da J.B.Lenoir e la versione di John Primer, voce e chitarra, insieme all’armonica di Bob Corritore è veramente accattivante. SoulFood, il singolo che verrà estratto, esalta nel testo i poteri curativi che la cucina meridionale ha sull’anima. Sugaray Rayford, attualmente le voce più potente del Blues, con una band in vero stile Rock Blues e l’armonica bella tosta di Bob Corritore si fanno sentire e come. Le voci femminili presenti sono tutte di altissimo livello. Tra queste vi segnalo Francine Reed. Una cantante che appena passata tra le professioniste ha collaborato con Miles Davis, Stanley Jordan e i Crusades e scusate se è poco. Due le sue esibizioni. In I Shall be released, brano scritto da Bob Dylan, Corritore e la Reed hanno superato veramente se stessi. In Spider in my stew, la canzone che da il titolo all’album, si nota il talento brillante di Lurrie Bell che nonostante le sue vicissitudini riesce sempre a dare il meglio. Anche in questo pezzo Bob Corritore non è li per caso. Il disco e composto da quattordici tracce e credetemi potrei raccontarvele tutte, ma sarebbe troppo lungo e dispersivo. L’allegra brigata ha portato a termine un gran bel lavoro grazie alla maestria, all’estro e alla tenacia di Bob Corritore. Il vecchio Blues nella sua apparente semplicità di esecuzione riesce sempre ad incuriosire e stimolare, un mistero affascinante che porta molti musicisti a tenere alto e vivo il suo prestigio. Bob Corritore e i suoi amici con Spider in my stew ci sono riusciti alla grande.

– Gianfranco Nova


Paris Move (France) (April 11, 2021)

Né à Chicago en 1956, Bob CORRITORE était encore au lycée quand il entendit l’appel du blues. Débutant alors une collection de disques à croissance exponentielle, il se mit à l’harmonica, fréquentant chaque dimanche le marché de Maxwell Street où jammaient les soudards qui hantaient les clubs des environs. Un bon demi-siècle plus tard, il en demeure le prosélyte absolu: outre sa newsletter sur le web, il anime chaque semaine depuis Phoenix, Arizona, sa propre émission radio sur KJZZ FM, et y dirige son propre club, le bien nommé Rhythm Room. Figurant sur plus d’une centaine d’albums à ce jour, il s’enorgueillit d’un carnet d’adresses à faire pâlir le Quai d’Orsay. Le casting ici assemblé suffit pour s’en convaincre: Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson (des Cash-Box Kings), Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Doug James, Brian Fahey, Fred Kaplan, Marty Dodson et June Core… N’en jetez plus, la cour est pleine! Réparties sur pas moins de neuf sessions (de 2018 à 2020), ces 14 plages furent toutes captées aux studios Tempest (à l’exception du “Mama Talk To Your Daughter” de J.B. Lenoir, qui le fut au fameux Greaseland de Kid Andersen à San José, avec un John Primer aussi impérial que de coutume et le piano alerte de Bob Welsh). Se détachent ici d’un lot pourtant déjà relevé les éblouissantes prestations de Lurrie Bell (à la voix et aux six cordes électriques sur la plage titulaire et son propre “I Can’t Shake This Feeling”) et de Kid Ramos (pétrifiant sur “Why Am I Treated So Bad”), ainsi que les performances vocales d’Alabama Mike (notamment sur le swing-jump “Drop Anchor”), Shy Perry (pour un “Wang-Dang Doodle” ébouriffant), Willie Buck (“Soon Forgotten”), Jimi Primetime Smith (dont le “Sleeping With The Blues” aux accents gospel colle réellement le frisson), Francine et Michael Reed (pour leur version du “I Shall Be Relased” de Dylan) et d’Oscar Wilson (des Cash-Box Kings) sur le “Tennessee Woman” d’ouverture. Dénominateur commun à chacune de ces super-sessions, l’harmonica de Corritore revisite avec passion six décennies de Chicago blues masters: chargez donc en toute confiance votre juke-box personnel de cet irrésistible stuff!

– Patrick Dallongeville


Midwest Record Review (April 12, 2021)

Once again if nothing else, you gotta love his noir/tiki era art work.  Of course, there’s plenty more to like–especially audio wise.  With everyone in the blues world invited to play on this party, Willie Dixon gets his due as do the blues in general.  A rollicking good time that digs in and doesn’t let go, this is how you have a wang dang doodle all night long.  Killer stuff.

– Chris Spector


Keys And Chords (Netherlands) (April 23, 2021)

Five Stars

einig artiesten zijn zo fanatiek als het om hun instrument gaat dan Bob Corritore. Net zoals hij om de haverslag met een nieuw album op de proppen komt. Vorig jaar was er het drieluik ‘Cold Chills’ met Henry Gray, ‘Phoenix Blues Sessions’ feat.Kid Ramos en  de plaat ‘The Gypsy Woman Told Me’, een samenwerkingsproject met John Primer. In 2019 had Bob met zijn ‘friends’, die een heuse een all-stars cast formatie vormen, de albums ‘Do The Hip-Shake Baby’ en ‘Don’t Let The Devil Ride!’ (2018) in de winkelrekken. Nu geeft ‘harmonica ace’ Bob Corritore alweer een aantal wilde blues feestje, corona proof uiteraard. Zijn muzikale avonturen zijn een nieuwe reeks van veertien songs, en dit met enkele van de grootste hedendaagse blues artiesten. Geweldige zang, geweldige bands, gedenkwaardige songs, gepassioneerde uitvoeringen én Bob’s voortreffelijke harp! Met speciale gasten als (om er maar enkele te noemen) Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buck, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main , Jimi “Primetime” Smith, Adrianna Marie, LA Jones, Fred Kaplan en Doug James barst de release uit voegen van bij de aftrap. Chicago blues is de rode draad doorheen de release. De charismatische en legendarische blues veteraan Oscar Wilson mag de vocalen waarnemen in het hypnotiserende ‘Tennessee Woman’, origineel van Fenton Robinson. Opwindende soul is het trademark voor Sugaray Rayford. Hij mag zich in het zweet zingen bij ‘Soul Food’, en dit terwijl Kid Ramos en Johnny Main een heerlijk gitaarduel aangaan. De slowblues ‘Whatcha Gonna Do’ (Chuck Willis), het swingende ‘Drop Anchor’ en ‘Look Out’ zijn een kolfje naar de hand van Alabama Mike. En dan komt een Willie Dixon trilogie. Blues diva Diunna Greenleaf zet ‘Don’t Mess With The Messer’ in de steigers, net zoals Lurrie Bell ‘Spider In My Stew’ verheerlijkt en Shy Perry ons overdonderd met het swingende ‘Wang Dang Doodle’. En wat een Memphis gospel/soul ballade is ‘Sleeping With The Blues’ dan wel niet. We zijn dan ook niet verbaast dat Johnny Rawls werd uitgenodigd voor dit hoogtepunt.

Chicagoan en Corritore’s long time soulmate John Primer is de incarnatie voor J.B. Lenoir’s ‘Mama Talk To  Your Daughter’. Blues soulstress Francine Reed mag voor deze gelegenheid ‘Why Am I Treated So Bad’ en Bob Dylan’s ‘I Shall Be Released’ vertolken. En dan komt Maxwell street blues legacy Willie Buck ‘Soon Forgotten’ interpreteren en mag Lurrie Bell zijn ‘I Can’t Shake This Feeling’ door de woofer jagen.

Het album ‘Spider In My Stew’ is een lang uitgerekt hoogtepunt. Kippenvel van start tot finish.

Bob Corritore werd dan weer geboren in Chicago op 27 September 1956, en schuimde er als tiener de bluesclubs af. Bob verhuisde naar Phoenix, Arizona waar hij al geruime tijd de befaamde club The Rhythm Room uitbaat. Hij is naast radiopresentator en record producer ook talentscout. Maar ik heb in al die jaren dat ik in het blueswereldje meedraai nooit niemand zo overtuigend zien performen als Bob. Als hij ook maar 5-minuten tijd heeft speelt hij op zijn harp. Wachtend op de tourbus, voor het hotel, bij een pitstop in een tankstation… iedere gelegenheid neemt Bob ter harte om een mondharmonica uit zijn zak te toveren en te wat te spelen. (H)eerlijke vent toch..!

– Philip Verhaege


Making A Scene (April 27, 2021)

Bob Corritore was born in Chicago and as an adolescent got hooked on blues harmonica. He studied and received playing tips from some of the cities finest, including Carey Bell, Big Walter Horton, and Junior Wells. Corritore moved to Phoenix when he was twenty-five, eventually opening his own blues club called the Rhythm Room. With his house band he backed musicians when they came to town. Corritore has been nominated for seven Blues Music Awards winning in 2011. This is Corritore’s seventeenth album although he appears as a guest on 85 more.Corritore’s friends’ number thirty-eight. Guest guitarists include Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main, L.A. Jones, Jimi Primetime Smith, Johnny Rapp and Tony Tomlinson. Keyboardists include Shea Marshall, Fred Kaplin, Bob Welch, and Doc Holiday. Doug James guests on saxophone. Eight bassists are featured, including Bob Stroger, Kedar Roy and Troy Sandow; while drummers include Brian Fahey, Andrew Guterman, Alan West, and June Core.

The album opens with Oscar Wilson, of the Cash Box Kings, singing on Fenton Robinson’s “Tennessee Woman”.  “Big Mama’s Soul Food” is written and sung by Sugaray Rayford. Alabama Mike takes the vocal on “Whatcha Gonna Do  When Your Baby Leaves You”.  Vocalist Diunna Greenleaf is fabulous on Willie Dixon’s “Don’t Mess With The Messer”. Two more Willie Dixon songs are included, the title track sung by Lurrie Bell; and “Wang Dang Doodle” sung by Shy Perry. Johnny Rawls sings on his own “Sleeping With The Blues”.  “Mama Talk To Your Daughter” is sung by John Primer. On Pops Staples “Why Am I Treated So Bad”, and again on Bob Dylan’s “I Shall Be Released” we get to hear Francine Reed. Willie Buck sings on “Soon Forgotten”.Corritore is a great harmonica player, arranger and bandleader. He gives us another great Traditional Blues Recording.

– Richard Ludmerer


Rock Doctor (April 29, 2021)

As someone who wrote radio advertising for over 20 years there are certain clichés that give me the willies; “hand crafted”, “deals” and “home style” being among them. One that really gets under my fingernails is “authentic”.  Having said that, I can’t think of a better word to describe Bob Corritore’s new album. Spider In My Stew than as an authentic, old-timey blues experience of the tallest order.

Bob Corritore is one of the most respected harp players on the scene today with an old school style of playing that takes you right back to Chicago of the 50’s.  Vintage and fresh at the same time, there are few players like him.  Spider In My Stew, recorded over 9 sessions between 2018 and 2020, involves a shit-ton of musicians riding the same grooves over these 14 blistering tracks.  The ‘special guest’ list here includes but is by no means limited to Kid Ramos, Bob Margolin, Lurrie Bell and Johnny Rawls. This disc can be best described as a blues party, the kind of fun we all want to be in on.

Spider In My Stew, produced by Corritore with Clarke Rigsby, is 14 classic numbers given a fresh coat of paint while using time honored production techniques, spiritually faithful renditions that just knock me out.  Some of the more classic numbers include Wang Dang Doodle, Mama Talk To Your Daughter and I Shall Be Released. Not sure who’s playing the guitar on Sleeping With The Blues, Johnny Rawls or Jimi Prime Time Smith, but whoever it is sounds just like BB King.

Lots of singers and instrumentalists on this album feeding each song what it requires, with Bob Corritore’s boisterous harp being the common thread. There are no particular attempts on Spider In My Stew to modernize the blues, but rather skilled musicians playing with natural intensity, care and joy.  In this disc Bob Corritore & Friends have created something for the ages; lowdown and nasty in the very best possible way.

*****(5 stars!)

KEY CUTS: Tennessee Woman, Sleeping With The Blues, Whatcha Gonna Do When Your Baby Leaves You

– John Kereiff


Reflections In Blue (April 2021)

Many thanks to Bob Corritore and his multitude of friends for the infusion of “Old-School” traditional blues.  There are nearly 40 “friends” represented on this album, including: Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buck, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, June Core, and a host of others…in short, the best of the best.  Pulled from 9 sessions recorded from 2018 to 2020, Spider In My Stew is the latest in a long list of Bob Corritore’s sweetest dreams and memories.  Bob’s love affair with the blues began at the age of 12, after hearing Muddy Waters on the radio.  He began performing, while in his teens, on Chicago’s Maxwell Street.  Mentored by the best blues performers on the business, in a wide variety of styles, his love for the music never faltered.  Now, over 50 years later, Bob is still doing everything in his power to keep the music alive and well…and I have never heard it done more beautifully.  Ever the consummate professional, Bob is confident enough in his own abilities that he does not need to place himself front and center, blowing every lick he knows in the first few minutes of play.  His harp work can be heard on over 100 releases to date, on a plethora of labels and in a diverse variety of styles.  Band leader, club owner, record producer, radio show host, arts foundation founder, and writer Corritore has immersed himself completely in all things blues, with a particular interest in traditional styles.  Good harmonica players, even great players are a dime a dozen…and Bob Corritore has earned a place among the best harmonica players in the business.  His recordings are a shining example of what traditional blues was meant to sound like.  Spider In My Stew is as good as it gets

– Bill Wilson


La Hora Del Blues (Spain) (May 4, 2021)

Bob Corritore is a person totally devoted and committed to promote and keep the blues alive, not only as a harmonica player, but also as owner of the Rhythm Room club in Phoenix, Arizona, as well as working as composer, producer or hosting his own radio show. Very often he releases different recordings, including many musicians who perform at his club or participate in his radio show. These albums become a real lively and genuine party with great top artists as guests. Here comes a new one with fourteen songs where you will find excellent musicians and good Bob’s friends who join this blues party, with Corritore’s harmonica as the common thread in every song. The participant line-up is extensive, almost reaching the number of forty musicians who participate in these fourteen magnificent songs. You will find among others Alabama Mike, Lurrie Bell, John Primer, Sugaray Rayford, Diunna Greenleaf, Johnny Rawls, Bob Margolin, Francine Reed, Oscar Wilson, Willie Buck, Junior Watson, Kid Ramos, Fred Kaplan, Bob Wells, Bob Stroger or Adrianna Marie. With this impressive cast of musicians and their good work, the blues gathered in the album has an unbelievable variety and amazing quality, because all musicians put their heart and soul on this wonderful and priceless recording. ESSENTIAL

– Vincente Zumel –


Bman’s Blues Report (May 4, 2021)

I just had the opportunity to review the most recent release, Spider In My Stew, from Bob Corritore and Friends and it’s terrific. Opening with Tennessee Woman, Corritore on harmonica is joined by Oscar Wilson on vocal, Tony Tomlinson on guitar, Shea Marshall on piano and sax, Patrick Skog on bass and Alan West of drums and percussion. A solid Chicago style track with a Latin beat, this is a solid opener. Moving into a full on romp, Sugaray Rayfield has the lead on vocal on Big Mama’s Soul Food, backed by Kid Ramos on guitar, Blake Watson on bass and Marty Dodson on drums. Great vocals by Rayford, Corritore’s always always fine harmonica work and saucy guitar work by Ramos give this track real zing. Diunna Greenleaf is upfront on Don’t Mess With the Messer and with a snappy drum beat by Andrew Guterman and hot sax work by Doug James, this track is strong. Lurrie Bell delivers really inspired lead vocal and guitar on title track Spider In My Stew with Bob Margolin and Corritore’s lower octave harmonica work is terrific. Excellent! Johnny Rawls leads with vocal and guitar on Sleeping With The Blues and it’s sensitive BB King approach is rich. Why Am I Treated So Bad is one of my favorites on the release featuring Francine Reed on lead vocal. Her voice is unmistakable and with brother Michael on backing vocals, Corritore soloing on harmonica, Ramos and Johnny Main on guitar, Mike Hightower on bass and Brian Fahey on drums, the deck is stacked for best track on the release. R&B track, Look Out features Alabama Mike on lead vocal with Junior Watson on guitar, Fred Kaplan on piano, Corritore on harmonica, Kedar Roy on bass and Andrew Guterman on drums ramping up the release for the big closer. Wrapping the release is a great rendition of Bob Dylan’s I Shall Be Released again featuring Francine Reed. Joined by brother Michael, Ramos and Main on guitars, Hightower on bass and Fahey on drums, this is a strong closer for a really strong release. 


Philly Cheeze’s Rock & Blues Reviews (May 8, 2021)

Taking into consideration all his own records in addition to all the others he’s played on, Bob Corritore has appeared on over a hundred albums in his career.  In that time, he’s acquired a hell of a lot of friends.  Thirty-eight of them appear on his new fourteen-track disc Spider in My Stew, making for one of the hottest straight-up blues albums this year.

The fabulous voice of Oscar Wilson (Cash Box Kings) takes command as he joins Tony Tomlinson (guitar), Patrick Skog (bass), and Alan West (drums) of the Fremonts to kick the album off with a swanky cover of Fenton Robinson’s 1957 single “Tennessee Woman”.   Shea Marshall’s contributions on piano and sax gives it the perfect finishing touch.  Sugarray Rayford, one of my favorite singers these past few years, belts out one of his own songs “Big Mama’s Soul Food, joined by Kid Ramos and Johnny Main on guitar.  This one has me jonesing for a meal at Miss Polly’s on Beale Street in Memphis.  The great Johnny Rawls lends himself and a song as well.  “Sleeping With the Blues” is smothered in his trademark style of soulful blues.  Bob Welsh on piano and John Primer on guitar and vocals rip it up on a splendid cover of the J.B. Lenoir song, “Mama Talk to Your Daughter”.  With Alabama Mike taking the mic, and Junior Watson (the Mighty Flyers, Canned Heat) on guitar, “Look Out” absolutely cooks.  I dig the groove.  The rhythm really takes a hold on this one.

I love the Willie Dixon tribute which packs three of his songs right in a row.  “Don’t Mess With the Messer” gets this batch started with Diunna Greenleaf on vocals and Jimi ‘Primetime’ Smith on guitar.  That is followed by title-track “Spider in My Stew” which hosts a dynamic duo of Lurrie Bell and Bob Margolin.  Corritore pours his soul into the song, as Bell and Margolin duke it out on guitar.  Bell takes the mic on this one, and it sounds great.  The Willie Dixon three-fer concludes with a rollicking standout recording of “Wang Dang Doodle” with Bill ‘Howl-N-MAdd’ Perry and his daughter Shy Perry.    

Blues fans will surely want to pick up this all-star blues record.  It’s fantastic!       

– Phillip Smith


Concert Monkey (Belgium) (May 14, 2021)

Bob Corritore is een Amerikaans mondharmonicaspeler, die op 27 september 1956 in Chicago werd geboren. Zijn leven veranderde voorgoed wanneer hij op twaalfjarige leeftijd voor het eerst Muddy Waters hoorde op de radio. In minder dan één jaar leerde hij mondharmonica spelen. Bob zocht contact met de grote harpspelers, zoals Big Walter Horton, Little Mack Simmons, Louis Myers, Junior Wells, Big John Wrencher en Carey Bell. Van hen kreeg hij veel mondharmonica tips en aanmoedigingen. In 1981 verhuisde Bob naar Phoenix, Arizona, waar hij in 1986 begon samen te werken met voormalig Howlin’ Wolf drummer Chico Chism. Die samenwerking duurde twintig jaar, tot Chico in 2007 overleed. In 1991 opende Bob de inmiddels beroemde blues & roots club, The Rhythm Room en in 1999 bracht hij zijn debuutalbum ‘All-Star Blues Sessions’ uit. In 2005 bracht Bob de Rhythm Room All-Stars, met Big Pete Pearson, naar het Marco Fiume Blues Passions Festival in Italië. Hierdoor kwam er heel wat Europese interesse voor het vurig mondharmonica spel van Bob Corritore. In 2007 ontving Bob een Keeping The Blues Alive Award van de Blues Foundation. In datzelfde jaar werd ‘Travelin’ The Dirt Road’, een samenwerking met Dave Riley, genomineerd voor een Blues Music Award. In 2011 won het album ‘Harmonica Blues’ van Bob Corritore & Friends een Blues Music Award voor Best Historical Blues Release. In 2013 werd ‘Ain’t Nothing You Can Do’, de schitterende samenwerking met John Primer, gekozen tot Best Blues Album Of 2013 door het Duitse Blues News Magazine. Een jaar later kreeg Corritore ook een Blues 411 Jimi Award als Beste Mondharmonicaspeler. In mei 2020 verscheen ‘The Gypsy Woman Told Me’, de derde samenwerking tussen Bob Corritore en John Primer. In het najaar van 2020 verschenen nog drie albums van Bob Corritore in de reeks ‘From The Vault Series’. Ook op zijn nieuwe album ‘Spider In My Stew’ heeft Bob Corritore weer een hele reeks gasten uitgenodigd. Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buch, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main, Jimi Smith en Adrianna Marie zijn er een paar van. Er staan veertien songs op het album, waarvan er drie door Willie Dixon werden geschreven. Op één nummer na werden alle nummers opgenomen in negen sessies die plaats vonden in de Tempest Studios, tijdens de periode 2018 – 2020.

Oscar Wilson, de legendarische frontman van The Cash Box Kings neemt de zang voor zijn rekening in de opener ‘Tenessee Woman’. Drummer en percussionist Alan West geeft het nummer een mooie beat en saxofonist Shea Marshall en mondharmonicaspeler Bob Corritore zorgen voor het uitstekend solowerk. Daarna is het de beurt aan de fantastische stem van Sugaray Rayford in de soulvolle en radiovriendelijke bluesrocker ‘Big Mama’s Soul Food’. Dat deze song als single werd uitgebracht is een uitstekende keuze. Natuurlijk is mondharmonica virtuoos Bob Corritore heel het nummer uitstekend en uitdrukkelijk aanwezig. Hij zet zelf de kers op de taart met een erg knappe solo. Ook de gitaristen Kid Ramos en Johhny Main laten zich niet onbetuigd en kleuren deze erg sterke ‘Big Mama’s Soul Food’ met heerlijk snarenwerk. Alabama Mike weet op een geweldige wijze het melodieuze ‘Watcha Gonna Do When Your Baby Leaves You’ te zingen. Bob Corritore op mondharmonica, Andrew Guterman op drums, Junior Watson op gitaar, Kedar Roy op bas en Fred Kaplan op piano en orgel zorgen voor het instrumentale genot. Daarna volgen de drie nummers die werden geschreven door Willie Dixon. Te beginnen met het swingende ‘Don’t Mess With The Messer’ dat gezongen wordt door de krachtige en rauwe stem van Diunna Greenleaf. Pianist Fred Kaplan en harpspeler Bob Corritore schitteren weer in het instrumentale gedeelte. Saxofonist Doug James kruidt het gehele nummer met krachtige riffs en zijn saxofoon solo is van uitstekende kwaliteit.

De titeltrack ‘Spider In My Stew’ is een slowblues, die met veel gevoel en emotie gezongen wordt door Lurrie Bell. De gevoelvolle snarensolo’s van Bob Margolin en Lurrie Bell zijn een lust voor het oor. Daarna gaat het ritme de hoogte in voor een verschroeiende versie van ‘Wang Wang Doodle’. Shy Perry zingt het nummer met grommende stem en de backing vocals van BillHowl-N-Madd Perry maken het vocale gedeelte helemaal af. Met uitstekend, gruizig mondharmonica werk blaast en zuigt Bob Corritore een geweldig slot aan deze erg dansbare en genietbare song. Het swingende ‘Drop Anchor’ trekt hij met zijn geliefkoosde instrument dan weer op gang. Met zijn warme orgelklanken draagt Doc Holiday de melodie van de melodieuze slowblues ‘Sleeping With The Blues’. Er klinkt pijn en verdriet in de warme stem van Johnny Rawls en zijn gevoelvolle gitaar riffjes geven deze slowblues nog een extra touch. Bob’s goede vriend John Primer mocht niet op dit album ontbreken. Primer zingt het heel dansbare, door J.B. Lenoir geschreven ‘Mama Talk To Your Daughter’. Een schitterende Bob Welsch op piano, John Primer op gitaar en Bob Corritore op mondharmonica geven kleur aan dit aanstekelige nummer. Blueszangeres Francine Reed laat horen dat ze nog steeds over een volle en prachtige stem beschikt in de meeslepende blues ballade ‘Why Am I Treated So Bad’. Net als in ‘Big Mama’s Soul Feed’ zijn de gitaristen Kid Ramos en Johnny Main van de partij. De klanken die beide heren uit hun sixstring toveren is weer van uitzonderlijke kwaliteit.

Een andere ballade is het door Bob Corritore’s mondharmonica gedreven ‘Soon Forgotten’, dat hier gezongen wordt door Willie Buck. Fred Kaplan kruidt dit trage nummer met heel fijne en prachtige piano riffjes. De lome blues shuffle ‘I Can’t Shake This Feeling’ is het tweede nummer met Lurrie Bell achter de microon. Met een knappe baslijn zorgt Troy Sandow voor een uitstekende groove en Bob Margolin en Lurrie Bell verwennen ons weer met heerlijk gitaarwerk. Alabama Mike mag zelfs drie nummers zingen. Na ‘Spider In My Stew’, ‘Drop Anchor’ zingt hij ook het swingende ‘Look Out’. Instrumentaal is het genieten van het uitstekende toetsenwerk van Fred Kaplan op de piano en het orgel, het gevoelvolle snarenwerk van gitarist Junior Watson en het machtige mondharmonica spel van Bob Corritore. Het album wordt afgesloten met de Bob Dylan cover ‘I Shall Be Released’. Francine Reed is de zangeres van dienst en Michael Reed verzorgt de backing vocals. Kid Ramos en Johnny Main laten nogmaals horen dat ze erg begaafde gitaristen zijn.  Hoewel er met ‘Big Mama’ Soul Food’ en ‘Sleeping With The Blues’ maar twee nieuwe, onuitgegeven  nummers op het album ‘Spider In My Stew’ staan, is het een zeer genietbaar en gevarieerd album dat een breed publiek kan bereiken. De afwisseling van prachtige stemmen en uitstekende muzikanten hebben daar een groot aandeel in. Ook de inbreng van mondharmonica virtuoos Bob Corritore mag zeker niet vergeten worden. Hij weet met zijn klasse blaas en zuigwerk op de mondharmonica, zijn stempel te drukken op elke song van het album. (7,5/10)

– Walter Vanheuckelom


Rootstime (Belgium) (May 2021)

Bob Corritore is een gevestigde waarde in de blueswereld, hem nog voorstellen is misschien overbodig, volgende maand verschijnt zijn nieuwe album, dat laat horen wat een geweldig harmonicaspeler hij wel is. Het album is getiteld “Spider In My Stew”, naar een oud liedje dat Willie Dixon in 1973 schreef voor Buster Benton, maar pas echt bekendheid en succes kreeg toen Magic Slim er zijn eigen versie van maakte.  Als mondharmonicaspeler van de ‘old- school’, radiomaker, producer en eigenaar van de befaamde Rhythm Room club in Phoenix, Arizona zorgt Corritore voor het in leven houden van de bluescultuur, en dit al bijna 50 jaar. De “Keeping The Blues Alive” award die hij in 2007 ontving was dan ook meer dan verdient.

Als Bob twaalf is, hoort hij voor het eerst Muddy Waters op de radio. Dit feit verandert zijn leven. Nog geen jaar later, speelt hij al mondharmonica. Als hij op het middelbare school gymnasium zit, krijgt hij de kans om naar een optreden van Muddy Waters te gaan. Als tiener was hij vaak te vinden bij grote mondharmonicaspelers als ‘Big’ Walter Horton, ‘Little’ Mack Simmons, Louis Myers, Junior Wells, ‘Big’ John Wrencher en Carey Bell, van wie hij vaak tips en aanmoedigingen kreeg. Bob ging naar optredens van Howlin’ Wolf, Billy “Boy” Arnold, John Brim, ‘Sunnyland’ Slim, ‘Smokey’ Smothers, Eddie Taylor, met wie hij vaak bevriend geraakte. Corritore werkte in de late jaren ’70 en begin jaren ’80 al samen met “Tail Dragger”, “Big Moose” Walker, Willie Buck, Louis & Dave Myers en Eddie Taylor.

In 1981 verhuist Bob naar Phoenix, Arizona. Daar speelt hij ruim een jaar lang samen met Louisiana Red, voordat Red naar Duitsland verhuist. Bob zit niet stil en werkt ook samen met ‘Big’ Pete Pearson, Buddy Reed, Tommy Dukes, ‘Chief’ Schabuttie Gilliame en Janiva Magness. In 1984 gaat Bob, naast zijn optredens en opnames, ook de ‘Those Lowdown Blues’, een blues radio show,  op KJZZ verzorgen. KJZZ is het vlaggenschip van de Nationale publieke omroep in Tempe, Phoenix, Arizona. Ze zenden uit vanaf de campus van het ‘Rio Salado College’, die als sinds 1985 de eigenaar is van het station.  In 1991 opent Bob zijn bekende blues en roots concert club, ‘The Rhythm Room’. De club opent nieuwe perspectieven voor Bob. Hij nodigt er grote artiesten uit om samen met zijn band ‘The Rhythm Room All-Stars’, te komen optreden. Deze sessies zijn nu nog altijd beroemd. Als gasten ontving Bob in zijn club Bo Diddley, Little Milton, John Brim, Jimmy Rogers, Henry Gray, Pinetop Perkins, Henry Townsend, Honeyboy Edwards, Big Jack Johnson, Ike Turner, Smokey Wilson. Lil’ Ed, Willie ‘Big Eyes’ Smith, Nappy Brown, R.L. Burnside, Robert Lockwood, Jr., Sam Lay, Barbara Lynn en …

In 1999 brengt Bob zijn éérste album “All-Stars Blues Sessions” uit. Zijn (inter) nationale doorbraak komt er na optredens met Henry Gray, Louisiana Red en ‘Big’ Pete Pearson. In 2007 verklaart de burgemeester van Phoenix officieel, dat 29 september de ‘Bob Corritore Day’ wordt, om hem te eren voor al zijn muzikale bijdragen aan de Phoenix’ gemeenschap. In hetzelfde jaar ontvangt Bob ook de “Keeping The Blues Alive” award van de ‘Blues Foundation’. Bob’s album “Travelin’ The Dirt Road”, dat hij in 2007 opnam met Dave Riley, is genomineerd voor een ‘Blues Music Award’. In 2008 werkt Bob samen met Pinetop Perkins, die met het album een Grammy®-nominatie haalt. In 2010 wint Bob met het album “Harmonica Blues” een ‘Blues Music Award’. In 2012 krijgt Bob in de categorie mondharmonica de ‘Living Blues Award en is hij de ‘Star Blues’ Artist Of The Year’. Bob treedt of trad vroeger regelmatig op met de ‘Rhythm Room All-Stars’ samen met Dave Riley, Louisiana Red, Henry Gray, Sam Lay, Tail Dragger, John Primer, Mud Morganfield, Diunna Greenleaf, Bob Margolin, “The Andy T/Nick Nixon Band”, “The Delta Groove Harp Blast” e.a.

Bob heeft meerdere albums op zijn eigen naam staan, maar dit zijn vaak compilatiealbums, die hij samen opnam met verschillende andere blues muzikanten, en zijn nieuwe album “Spider In My Stew” is ook niet anders, want deze plaat is het vervolg op andere eerdere projecten die Bob heeft gedaan samen met zijn vrienden die nu ware blueshelden zijn geworden. Muzikanten van niveau en voornamelijk verwant aan Chicago Blues. Voor deze opnames hebben we, om er maar een paar te noemen, Sugaray Rayford, Lurrie Bell, John Primer, Alabama Mike, Diunna Greenleaf, Francine Reed, Johnny Rawls, Oscar Wilson, Willie Buck, Bill & Shy Perry, Bob Stroger, Bob Margolin, Junior Watson, Kid Ramos, Johnny Main, Jimi “Primetime” Smith, Adrianna Marie, LA Jones, Fred Kaplan, Doug James en vele anderen….kortom, het beste van het beste. Verspreid over niet minder dan negen sessies van 2018 tot 2020, werden deze 14 tracks allemaal opgenomen in de Tempest Studios, behalve J.B. Lenoir’s “Mama Talk To Your Daughter”, dat werd opgenomen in Kid Andersen’s beroemde Greaseland in San José, hier gebracht in een John Primer’s versie, zang en gitaar, samen met Bob Welsh achter de piano en Bob Corritore’s harmonica is het echt een topnummer!

In de titeltrack “In Spider In My Stew”, hoor je het briljante talent van Lurrie Bell die altijd het beste van zichzelf weet te geven. In dit nummer is Bob Corritore er toevallig niet bij maar ook is dit weer een prachtige song. Naast Bell’s eigen “I Can’t Shake This Feeling” ,  Kid Ramos verzengende “Why Am I Treated So Bad”, alsmede de vocale prestaties van Alabama Mike, vooral in het swingende “Drop Anchor”, zijn echt hoogtepunten op deze plaat.  Maar ook Shy Perry die we horen in het opzwepende “Wang-Dang Doodle”, Willie Buck in “Soon Forgotten”, Jimi Primetime Smith in het gospel-getinte “Sleeping With The Blues”, Francine en Michael Reed met hun versie van Dylan’s “I Shall Be Relased” en Oscar Wilson (van de Cash-Box Kings) in het openingsnummer “Tennessee Woman” , al deze songs springen evenzeer in het oog. “Big Mama’s Soul Food”, is de single die zal worden uitgebracht, en horen we Sugaray Rayford, momenteel de krachtigste stem van de blues, met een band in onvervalste rock blues stijl en het stoere harmonicaspel van Bob Corritore . De vrouwenstemmen zijn allemaal van het hoogste niveau. Onder hen wil ik Francine Reed even opnieuw vermelden, want deze zangeres die vroeger samenwerkte met Miles Davis, Stanley Jordan en de Crusades, heeft zichzelf samen met Corritore in het afsluitende en reeds vermelde “In I Shall be Released”, werkelijk overtroffen. 

Het album is zeer genietbaar, het uitstekende werk dat is gedaan aan geluid, zang en uiteindelijke mastering is duidelijk hoorbaar. De schijnbare eenvoud ervan legt het vakmanschap bloot van alle gasten die aan dit project hebben meegewerkt. Het lijkt te luisteren naar een band die al eeuwig samen speelt. Ongelooflijke stemmen, memorabele songs, steeds gepassioneerd gebracht en het voortreffelijke mondharmonicaspel van Corritore geeft de perfecte samensmelting. De oude blues weet in zijn schijnbare eenvoud van uitvoering altijd te intrigeren en te prikkelen, een fascinerend mysterie dat veel musici ertoe brengt het prestige ervan hoog te houden en levend te houden. Bob Corritore en zijn vrienden zijn er met dit nieuwe album “Spider In My Stew” daar op een geweldige manier in geslaagd. De gemene deler in elk van deze supersessies is uiteindelijk Corritore’s mondharmonica, die met passie zes decennia van Chicago bluesmeesters laat herleven. Goede harmonicaspelers, zelfs grootse spelers zijn er in een dozijn…en Bob Corritore heeft een plaats verworven tussen de beste harmonicaspelers in de blues.  Zijn opnames zijn een lichtend voorbeeld van hoe traditionele blues bedoeld was te klinken. “Spider In My Stew” is dan ook zo goed als het maar zijn kan, voor zowel de Chicago Blues als de rootsliefhebber een aanrader en dus alle reden om dit album aan te schaffen.


Living Blues Magazine (May/June 2021)

On Spider In My Stew by Bob Corritore & Friends, the emphasis is rightly placed on the “and friends” component.

Corritore, the Phoenix blues harp savant, producer, radio DJ, and owner of the famed blues club, The Rhythm Room, has a lot of friends–so many that his Rolodex must be housed in its own room (trust me, youngsters, the Rolodex really did exist at one time). Each of the 38 musicians appearing on the album’s 14 tracks bring their own special flavorings to his new blues stew.

This isn’t the first time Corritore has called on his litany of musical friends to produce a sterling blues release–the most recent example being 2019’s excellent Do The Hip-Shake Baby!. The recipe remains intact: pick some cool eclectic covers and a handful of originals, give them some inventive arrangements spiced with Corritore’s harp serving as the roux, and let the players play and the singers sing.

for a guy who wears a closet full of musical hats, Corritore has been a pretty relentless recording artist since releasing his first album in 1999. Here he shares producing credits with Clarke Rigsby on the album derived from nine sessions between 2018 and 2020. Frequent collaborators like Alabama Mike, John Primer, Willie Buck, and Sugaray Rayford are in the mix again in a lineup that includes ten vocalists.

The tracks run the gamut from energetic shuffles to mid-tempo stomps to gutbucket slow-burners. Oscar Wilson lends his smooth pipes to the swinging opener, Tennessee Woman. Rayford brings his rough and tumble vocals to his composition Big Mama’s Soul Food, an homage to “neck bones, oxtails, butter beans, and fried baloney.”

Diunna Greenleaf channels Koko Taylor, while Corritore conjures upper register playfulness and Fred Kaplan’s piano flows like water on Don’t Mess with the Messer. Singer/guitarist Lurrie Bell envelopes the title track–an old Willie Dixon tune–while Bob Margolin serves up soulful guitar and Bell adds his own South Side-inspired licks. Why Am I Treated So Bad features a sly arrangement, some of Corritore’s best harp, and languid guitar by Kid Ramos and Johnny Main, all topped by Francine Reed’s so-honest-it-hurts vocals.

Jimi “Primetime” Smith serves up some crisp, B.B. King-like fills as Johnny Rawls wraps his rich baritone around his own Sleeping With The Blues. Willie Buck testifies on the gutbucket Soon Forgotten as Corritore cooks up a sizzling solo.

Margolin returns to back Bell on the singer’s I Can’t Shake This Feeling, a tight shuffle bolstered by a wonderful arrangement with the rhythm guitar doubling Troy Sandow’s liquid bass line. Look Out borrows liberally from the chord pattern of the classic Motown hit Money, but Alabama Mike makes it his own with his playful vocals.

The sorrowful cover of Dylan’s I Shall Be Released–covered famously by The Band–finds Reed backed by brother Michael Reed on vocals on this superb closer.

Corritore has carved our a niche as a maestro of pure, unfiltered blues, and Spider In My Stew finds this master collaborator and cohorts in fine form.

– Rod Evans